ناگهان

X

ناگهان

تا که در بند توام . . . از دو جهان آزادم


	سَرِ بالا شده بر دار! عزت و شوكت ما نقش حبابي دارد تا به هر گوشه كسي چشم پر آبي دارد نكني مهر و صفا با دلِ خاك ، ابرِ سياه ! آهِ خشكيده لبان خانه خرابي دارد طعنه ي تلخِ كلاغ و گلِ پژمرده ي باغ هجرتِ بلبلِ عاشق چه عذابي دارد آنهمه تابش خورشيد شده قسمتِ تو رحمتي كن سوي صحرا كه صوابي دارد آنطرف ريزشِ تيزي است به پيمانه ي گل اينطرف بزمِ فلك ! ميل كبابي دارد آنكه از عشق و وفا بر حذرت مي دارد عاقلي هست كه در دست كتابي دارد عاقبت صيد كند پيكِ اجل كبكِ خرام مرگ شاه است ! بسر چشم عقابي دارد گفته بودي كه مرو از پي آن زلفِ كمند سَرِ بالا شده بر دار ! جوابي دارد؟؟ \|+\| نوشته شده توسط محمد قدیمی در یکشنبه دهم اردیبهشت 1391 \|


	مجمر پر شور! تا خانه ي دل گشته ز رخسار تو پُر نور شادان و غزلخوانم از اين مَجمرِ پُر شور باز آمده گمگشته ام از مصر به كنعان خورشيد نمايان شده در اين شب ديجور جان بر سر فرمان اَهورا چو نهادم ماتم شده! اهريمن بدكيش از اين سور هر غصه كه برخاست ز باد هوسي بود با كوه قناعت شده ام حاتم و مسرور سودابه و آن شوكت و آن فَر هُمايي هرگز نكند وسوسه ام وصله ناجور يك عمر تمناي دلم لعل لبش بود بيچاره نهنگي كه ز دريا شده مهجور! \|+\| نوشته شده توسط محمد قدیمی در دوشنبه بیست و دوم اسفند 1390 \|


	صد تيشه ي فرهاد . . . صد نامه نوشتم كه بخواني و نخواندي! پيكي ز سرِ لطف به كويم ندواندي صد سعي نمودم به صفاي سرِ كويت افسوس! كه يكدم به وصالم نرساندي صد قافله ي اشك روان گشته به شوقت! بر لعلِ لب از خنده نشاني ننشاندي صد ليليِ دُردانه ز دستم شده مجنون تو با سرِ مويي ز جنونم نرهاندي صد تيشه ي فرهاد زدم بر سرم، اي داد! يك بوسه ي شيرين به لبانم نچشاندي صد دوزخ داغ است ، يكي شعله ي هجران! يك قطره ز كوثر به دهانم نچكاندي فرق من و پروانه در اين است ، خدا را! در خنده اي از نور به آتش نكشاندي \|+\| نوشته شده توسط محمد قدیمی در چهارشنبه بیست و هشتم دی 1390 \|


	کجاست خانه بهار؟ شكنجه مي كند مرا ، هواي پستِ پرغبار نشسته ام در اين خزان ، كجاست خانه ي بهار؟ نخواستم آن بهشت را ، كه وعده مي كني مدام نه خواستم به اين عتاب ، ز من در آوري دمار مي شكند به هر زمان ، بغض ِغمي كه در گلوست ز رنگِ روي مردم و ز رنج هاي بيشمار قرار شد خم نشود ، ز غصه ابروي كسي فغان! كمر شكسته ايم ، چو برده گانِ روزگار به هر دمي زنده شوم ، به هر نفس روم ز هوش مرگ نه مي كشد مرا ، نه مي دهد راه فرار نه جاي مي دهد زمين ، نه مي رسم به آسمان از اين وجود برزخي!! كجا بر آورم هوار؟ \|+\| نوشته شده توسط محمد قدیمی در چهارشنبه هفتم دی 1390 \|


	چرا می خندی؟! خسته ام زين همه تكرار، چرا مي خندي؟! گشته ام همدمِ ديوار ، چرا مي خندي؟! بر نمي آيد از آن كنج قفس آوازي زده بر حَنجره اي مار ، چرا مي خندي؟! سوخت پروانه ي بيچاره از آن خنده ي شمع رفته گل در بغل خار ، چرا مي خندي؟! مي كَند پوست اين غنچه ي گل سردي دي شده در برف گرفتار ، چرا مي خندي؟! رفت آن يار عزيز و نرسيدم به وداع مي زنم بر سر و دستار ، چرا مي خندي؟! زده شد بر لب انديشه ي من قفل سكوت! دست از اين قهقهه بردار ، چرا مي خندي؟! \|+\| نوشته شده توسط محمد قدیمی در یکشنبه سیزدهم آذر 1390 \|


	امان از باد پاییزی! . . . نه آن شادابي و شور است ، نه در دلها دگر نور است نه آن صبح و سحر خيزي ، امان از باد پاييزي! . . نه دلبر در بر است اينجا ، نه شوري در سر است اينجا نه شوقي تا ز جا خيزي ، امان از باد پاييزي! . . گذشت از سر بهار من ، بريخت آن برگ و بار من خزان و خون و خونريزي، امان از باد پاييزي!. . شدم تنها و سرگردان ، ز مكر و حيله دوران ريا هست و زبان ريزي ، امان از باد پاييزي!. در اين هجر و در اين سرما ، بياد اشك مولانا كجايي شمس تبريزي؟ ، امان از باد پاييزي! . . پريشان شد جمال گل ، از او پرسيد چون بلبل: _ "چرا از غصه لبريزي ؟" . ._" امان از باد پاييزي!" . . \|+\| نوشته شده توسط محمد قدیمی در چهارشنبه هجدهم آبان 1390 \|


	سلول! . . . آي آزادي ! . . . . . چقدر اين دالان هاي خون آلود و تنگ تاريك اند و لغزان . . راستي تو!!! زندانيِ كدام سلولِ كوچك اين جهانی؟! . . . \|+\| نوشته شده توسط محمد قدیمی در دوشنبه بیست و پنجم مهر 1390 \|


	مَظلمه سياوش لشگر غم از اين ديار چرا سَفر نمي كند؟ چرا به سرزمين من شوق گذَر نمي كند؟ هر چه در اين ميانه هست رنج و غم زمانه هست چرا به فرياد بلند كسي جگَر نمي كند؟ تمام آسمان شهر پُر از سياهي شب است ستاره اي به جان شب چرا شرَر نمي كند؟ جنگل انديشه نهاد صورت خود به روي خاك ناله چرا اثر بر آن دست و تبَر نمي كند؟ مرا از اين حصار تنگ ، رهايي است آرزو چرا كسي فكر عبور از اين چپَر نمي كند؟ مَظلَمه سياوش است لاله سرخ هر بهار چرا سپاه اين وطن سينه سپَر نمي كند؟ تا كه كشيده ام هوار! حكيم مرشدي بگفت: دلت ز وحشت و خطر چرا حذَر نمي كند؟!!؟ \|+\| نوشته شده توسط محمد قدیمی در سه شنبه دوازدهم مهر 1390 \|


	کجاهایی؟ . . . . . خيال انگيزِ رويايي! نمي خواهي كه باز آيي؟ . . . شدم مجنونِ سودايي! نمي خواهي كه باز آيي؟ . . . ز هجرت هر دو چشمم تار گرديده دلم بازيچه اغيار گرديده فروغِ چشمِ بينايي! نمي خواهي كه باز آيي؟ . . . اگر باز از وفا آيي بپرسي درد جانسوزم لبانم را به هم دوزم بيا لبريز شد جام شكيبايي! نمي خواهي كه باز آيي؟ . . . چو شبگردان ز ماه آسمان گيرم سراغت را حسادت مي كند! هرگز نمي گويد نشانت را خدا را نازنين يارا ! كجاهايي؟ نمي خواهي كه باز آيي؟ . . . غلط كردم اگر گفتم دلي نامهربان داري! نمي پرسم چه سودايي دگر با اين و آن داري! دل آرامی دل آرايي!!! نمي خواهي كه باز آيي؟ . . . \|+\| نوشته شده توسط محمد قدیمی در شنبه دوازدهم شهریور 1390 \|


	اجلم گو برود! گويي از دست و دلم باز گُنه سَر زده است كه ز بام و ز برم مرغ هما پَر زده است بود اميد دلم بر قد شمشاد قدی حسرتا!صاعقه بر ساق خوش و تَر زده است مهرباني و وفا گشته كنون پول سياه حاکم از رنگ و ريا سكه اي از زَر زده است از فراواني كفتار و شغالان دیدم تكيه بر جايگه شير، سگي خَر زده است آنهمه دل خوشي و دلبري و بوس و كنار به كناري شده و سلطه به دل شَر زده است من ز هجران تو مدهوش و تويي با دگران يا رب اين مست مگر عربده بر كر زده است؟ تا مگر از لب لعل تو بگيرم كامي اجلم گو برود! زود بر اين دَر زده است \|+\| نوشته شده توسط محمد قدیمی در چهارشنبه دوازدهم مرداد 1390 \|